Skip to content

21. Knoopje suf

Sushi is een balletje koude rijst gemengd met rijstazijn, zout en suiker en een stukje rauwe vis erop. Maar als je dat bij de supermarkt met een 35% kortingssticker erop uit het schap trekt smaakt het echt niet zo goed als wanneer je het voorgeschoteld krijgt in een sterrenrestaurant als Sukiyabashi Jiro in Japan. Niet dat ik daar ooit gegeten heb hoor, ik heb gewoon ‘beste sushi ter wereld’ gegoogled. Het gaat erom dat de ingrediënten min of meer hetzelfde zijn, maar het verschil zit hem in de bereiding. Zelfs al zou je de allerbeste rijst en vis hebben, als je niet genoeg ervaring hebt in de bereiding dan is het lastig om iets smakelijks op tafel te zetten. Dat geldt voor alle ambachten, alle sporten, alles eigenlijk. Dat weten we allemaal. En het geldt dus ook voor touwbondage. De basis, die eerste knoop, die kun je op honderden manieren verpesten aanleggen. Als je hem vaak genoeg op dezelfde manier oefent, dan lukt dan steeds sneller, steeds vloeiender en hoef je ook niet meer erover na te denken. Spiergeheugen neemt het over. Zo geef je ook naar je model het signaal af dat je weet wat je doet en dat geeft weer vertrouwen en dus meer rust. Iets dat ik als model maar al te vaak zelf ervaar.

Ik deed dat natuurlijk, dat oefenen. Tientallen keren; die eerste knoop, rond mijn enkel in kleermakerszit. Maar zodra ik diezelfde knoop met precies dezelfde handeling bij iemand anders wilde knopen zat ik weer net zo te hannesen alsof het de eerste keer in mijn leven was dat ik touw aanraakte. Heel frustrerend, maar ik troostte me met het feit dat het normaal was. Kwestie van blijven oefenen en het de tijd geven. Je kan touw op geen enkele manier dwingen om het leerproces te versnellen en dat had ik inmiddels wel geaccepteerd. Dus bleef ik doorgaan en anderen knopen zodra ik de kans had. Ik had niet echt door dat mijn ‘rope handling’ gaandeweg beter werd omdat het allemaal zo ontzettend langzaam ging. Maar toen ik me onlangs op een rope jam liet knopen door een volledig onervaren rigger viel het me pas op dat ik echt wel vooruitgang geboekt had, toen zag ik echt het verschil. En dat gaf weer hoop.

Hajime Kinoko is een japanse meneer die zo graag de touwtjes in handen heeft dat hij niet alleen mensen knoopt maar ook hele kunstinstallaties. Of stenen in het bos. Of hele gebouwen. Heel chique. Ook geeft hij tutorials en ik volgde er een die over die eerste knoop ging, die Single Column Tie.

Weer een andere weg naar Rome. Weer een nieuw inzicht, een andere invalshoek. En zo zat ik na jaren weer gewoon aan de basis. Weer oefenen, weer hetzelfde. Maar nu ook in spiegelbeeld, en ondersteboven, en beginnen met de andere hand, en die dan ook weer in spiegelbeeld, en verticaal in plaats van horizontaal. En links- in plaats van rechtsom. Een grote kolom, een kleine kolom, strakker of juist losser. Eindeloos, moedeloos, maar niet inspiratieloos. Ik haat het en gelijktijdig hou ik ervan. En wat komt er na die Single Column Tie? Een Double Column Tie. Een wrap. Counter tension. Een Half-hitch. Een Munter hitch. Een Hojo cuff. Een Somerville Bowline. Een L-friction. Een Yuki fix….. Ik ken ze allemaal maar ik heb ze me nog lang niet ècht eigen gemaakt. En zeker niet vanuit alle mogelijke richtingen en spanningen.

Goedbeschouwd ben ik nog steeds die sushi uit het schap van de supermarkt. Alleen zonder kortingssticker. Dat dan weer wel.

Maar als je maar genoeg honger hebt dan is die sushi best goed naar binnen te harken. En gelukkig voor mij zijn er genoeg mensen met dat soort honger. “Eigenlijk maakt het me niet zoveel uit wat je knoopt, zolang er maar touw om me heen zit.” Is een uitspraak die elk model wel eens gedaan heeft, of op zijn minst gedacht. Op dagen dat ik als rigger echt enorm loop te stuntelen vind ik dat een fijne gedachte. Het voorkomt sowieso dat ik al mijn touw uit frustratie in de fik wil steken.

Die frustratie is er, op de meest onverwachte momenten. Net als overwinning, dat werkt precies zo. De ene dag loopt een sessie compleet in de soep doordat de verkeerde muziek mijn hoofd dol maakt, de andere dag lukt het me om een bestaande knoop zodanig om te bouwen dat hij beter bij mijn stijl past. Supermarkt sushi of Sterrenrestaurant-niveau heeft er nauwelijks iets mee te maken.

Touw doet altijd wat ik voel.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *