Skip to content

20. Test…1, 2, test

Een paar posts geleden schreef ik over de chaos in mijn hoofd. Wat ik daarin achterwege liet was het feit dat geluid – vooral als het teveel of te hard of te plotseling klonk – een soort stortvloed in mijn brein veroorzaakte. Een stortvloed aan negatieve emoties waar ik niet mee overweg kon. Woede, verdriet, pijn, waanzin, kortsluiting, alles! En laat ik nu juist in een omgeving met vrij veel lawaai werken. Vaak droeg ik mijn oordopjes ook buiten de luidruchtige machineruimte, uit voorzorg voor bijvoorbeeld een collega die onaangekondigd een klap met een hamer op zijn werkbank zou kunnen geven. Onbewust was ik hierdoor enorm op mijn hoede. En dat vrat energie. Zoveel energie dat ik op een gegeven moment brak en uit moest huilen bij een collega. Heel zijn polo onder mijn snot en tranen gejammerd, ik had bijna medelijden met hem. En ik schrok er zelf van. Maar dat was wel de druppel, ik moest dit toch eens wat beter laten onderzoeken.

Na heel veel gesprekken, testen en vragenlijsten kwam dan eindelijk de uitslag. Ik bleek feitelijk niet hoogsensitief te zijn. En voor ADHD scoorde ik iets te weinig punten. Maar voor autisme had ik wel een high-score. Ik mis het zintuigelijke filter dat iemand behoedt voor overprikkeling. Ik hoor, ruik of zie heus niet beter dan gemiddeld, maar het komt snoeihard bij me binnen. En dat geldt ook voor andermans emoties en stemmingen. De uitkomst verbaasde me eigenlijk niet echt.

Met dit label had ik nu een context waar ik dingen in kon plaatsen. Dat op zich gaf al rust en een hoop duidelijkheid. Gek is dat: ik dacht dat ik mijn soms vreemde gevoel en gedrag helemaal  geaccepteerd had, maar nu er een logische verklaring voor was voelde ik me daar toch beter bij. Alsof ik het blijkbaar toch nooit helemaal aanvaard had.

Vaak wist ik wanneer bepaalde situaties erg stressvol voor me zouden gaan zijn maar nam ik niet de juiste maatregelen om de prikkels iets minder heftig binnen te laten komen. Ik had nooit geleerd hoe. Daarentegen; negeren en maskeren kun je leren, en dat deed ik mijn hele leven al. Dat was zo’n beetje mijn tweede natuur geworden, ik had vaak niet eens door dat ik het deed en hoeveel energie me dat kostte. Met de consequenties leven was ook iets dat ik gewend was. Het is nooit in me opgekomen om overprikkeling te voorkomen, anders dan een activiteit geheel over te slaan omdat het me tot de grond toe zou afbranden.

Winkelen in Decathlon is bijvoorbeeld zo’n activiteit. Ik vind het heerlijk om rond te neuzen in zo’n grote winkel, maar het aanbod is zo groot dat het me ook een beetje overweldigt. En er rennen ALTIJD kindertjes rond die schreeuwen en honderdmiljoenmiljard keer een bal laten stuiteren, liefst naast mij. En dat galmt in die grote ruimte. Ook staat de muziek er altijd net iets te hard en ruikt het op sommige plekken sterk naar neopreen en kleffe hond. Ik kan eigenlijk niet langer dan een half uur daar blijven voordat elke vezel in mijn lijf begint te huilen.

Maar nu ik mijn Nieuwe Inzicht gekregen had besloot ik de proef op de som te nemen en liep ik gewapend met op maat gemaakte oordoppen de winkel in. Wel op maandagochtend, wanneer het niet druk zou zijn. Dat was het ook niet, maar alsnog was de helft van de bezoekers kind (waarom zitten die monsters niet op school?!) Echter, dit keer maakte het niet zoveel uit. Dankzij de oordoppen voelde ik me rustiger en vrediger dan ik ooit voor mogelijk had gehouden! Daardoor besefte ik me ook hoe angstig en nerveus ik daar doorgaans rondliep en dat deed wel een beetje pijn…Maar het mocht de pret niet drukken! Ik heb daar op mijn gemakje alles bekeken en rustig af kunnen wegen welk sporttopje ik nou echt leuker vond. Ik heb zelfs meer kledingstukken kunnen passen dan ik gewend was. Toen ontdekte ik schone toiletten en struinde ik na het plassen de hele winkel lekker nóg een keer af – bel de krant want dit was echt uniek!

“Welkom bij de club.” denk ik vaak. Want ik zie overal om me heen mensen diagnoses krijgen voor de manier waarop hun brein werkt. Zoveel dat ik al lang niet meer geloof dat ‘anders denken’ ook echt verschilt van de norm. Of beter gezegd: dat wat ooit bepaald is als ‘De Norm’ is in mijn ogen helemaal niet regel maar eerder uitzondering. Ach, waarschijnlijk roep ik maar gewoon wat. Doet er uiteindelijk ook niet toe.

Wat er wel toe doet is hoe ik mijn nieuwe inzichten kan implementeren in touw. Touw helpt me al om met iets meer gemak mensen aan te raken. Het voordeel met touw is dat ik zelf bepaal wanneer, waar en hoe ik aanraak en door wie ik me laat aanraken. Alles netjes afgekaderd en besproken. Geen verrassingen en in een relatief prikkelarme omgeving. Dan is een aanraking voor mij juist heel fijn. Dan krijg ik er energie van in plaats dat ik erop leegloop.

Dus nu heb ik oordoppen in mijn strijd tegen lawaai. En touw om met aanraking om te kunnen gaan.

 “Oh, dus je bent autistisch? Hoe ga je daarmee om?”

Gewoon, mensen heel strak vastbinden met touw…. Iemand nog koffie?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *