Skip to content

19. Loslaten

Waarom is loslaten zo lastig in het leven? Je kinderen, slechte gewoontes, een opgebrande relatie of de man die je verzekert dat je bungeejump-tuigje echt wel goed vastgemaakt is. Zelfs wanneer we aan alles voelen dat iets niet goed zit, houden we er maar al te vaak nog steeds halsstarrig aan vast. Is het dan zo moeilijk om zonder leidraad verder te gaan? Om op jezelf te vertrouwen – of wanneer dat ook niet helemaal lekker lukt – gewoon maar wat te doen? Ik weet niet waarom het zo is, maar op kleinere schaal is dat met touwbondage net zo. Althans bij mij. Ik wist dus al een poosje dat de geijkte patronen waarmee ik probeerde te leren niet meer zo goed voor me werkten maar ik kon het niet loslaten.

Ondertussen had Wijze Vriendin niet stil gezeten en een nieuwe methode ontwikkeld in touwbondage. Slow Rope, oftewel loslaten door niks te doen. Of niks….zo niks mogelijk, beter gezegd. Voor die werkte het fantastisch. Het klonk ook perfect, in theorie.

In de praktijk leek het mij lastiger. Niks doen? Mijn model wil toch juist dat ik wèl wat doe? Gaat men zich dan niet heel snel vervelen? Ik wilde het uitproberen en vroeg Vriendin of deze mijn proefkonijn wilde zijn.

In touwbondage is er zoiets als een Single Column Tie, of een SCT. Het is een knoop die het touw ergens aan het lijf ‘verankert’ zodat je van daaruit verder kan knopen. Vaak is dat rond je pols, of je enkel, of je buik. Uiteraard zijn hier heel veel varianten op, maar daar gaat het nu even niet om. De SCT is de makkelijkste knoop en tegelijk de meest lastige – maar ook daar gaat het nu even niet om.

Ik knoopte een blinddoek om het hoofd, ik wilde niet dat er naar me gekeken werd terwijl de onzekerheid van mijn gezicht te lezen zou zijn. Ik wilde ook niet dat ik afgeleid zou worden met gedachten over mijn onzekerheid. Daarna legde ik een SCT om een pols van Vriendin aan. En toen deed ik niks. Gewoon zitten en lichaamstaal observeren. Ik was niet bezig met mezelf of met de volgende knoop die ik aan zou leggen en of mijn model het wel naar de zin had. Wel moest ik moeite doen om mijn brein het zwijgen op te leggen. Ik ben zo gewend om door te gaan, om iets te verzinnen, om iets te doen, wat dan ook. En daardoor vergeet ik heel vaak om mijn model echt te observeren. Om beter naar hen te kijken dan de standaard veiligheidschecks die men doorgaans uitvoert.

Na wat voor mij als een eeuwigheid aanvoelde – maar wat waarschijnlijk in werkelijkheid nog steeds best kort was – wikkelde ik het touw om een been en wachtte toen weer af. Weer kijken, weer gewoon niks. Ik werd er rustig van. Er ontstond ruimte in mijn hoofd. Ik begon me af te stemmen op de ander. Geen idee hoe ik dat deed, maar het gebeurde.

We hadden voor aanvang van de sessie rustige muziek opgezet en daarin kwam ineens een pauze van een paar minuten. Ik hoorde de regen op het dak kletteren en dat zorgde nog meer voor de perfecte stemming.

En toen ging de rest eigenlijk vanzelf. We waren ineens ontzettend met zijn tweeën, er was niks anders meer. Er was zelfs nauwelijks touw. Letterlijk, maar ook figuurlijk. Touw was niet belangrijk. Alleen wij waren belangrijk. Ik weet niet hoe lang het duurde. Het deed er ook niet toe.

Na afloop zeiden we allebei hetzelfde: “Waauw!” Want het was ook gewoon erg waauw. Daarna bespraken we de sessie alsof we net uit de Python van de Efteling gestapt waren. “Hoorde je die regen? Hoe perfect was dat! Dit was allemaal zo gaaf!”

Als mijn beschrijving vaag klinkt dan kan ik me daar zeker iets bij voorstellen. Het was een typische ‘Je had erbij moeten zijn!’ -situatie. Ik kan wel een poging doen en allerlei spirituele termen gaan rondstrooien om het gevoel een beetje accuraat weer te geven, maar zo ben ik niet.

Eigenlijk was het gewoon een kwestie van Hou-Nou-Gewoon-Je-Bek-En-Luister-Nu-Eens-Echt-Naar-De-Ander. Voor degenen die zelf ook met touwbondage bezig zijn: aanrader. Echt.

Moraal van het verhaal:

Geef de juiste mensen twee stukjes touw en je hebt geen kind meer aan ze.

3 thoughts on “19. Loslaten”

  1. Woaaw Spyral,
    Dit is een beschrijving die anders klinkt dan de grappige die ik van je ken. Er zit een rust in, die ook mooi is.
    Zelf heb ik nooit aan bondage gedaan, maar vind het wel heel spannend, sinds ik het lang geleden bij “Spuiten en Slikken” zag.
    Het lijkt me krachtig om het zelf te doen. Iets waar schoonheid in zit, zoals een vuurtje dat je verzorgt en onder cotrole houdt.
    Ik wil het ondergaan en leren, voordat ik zelf de knopen leg. Maar waar begin ik?
    Kun je me handvaten geven?

    Groetjes van Felix

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *